Necip Fazıl Kısakürek Sözleri

0
[box_light]

Kendinden geçmek iman, kendinde olmak küfür


Sonum yokluk olsa, bu varlık niye??


Yarın elbet bizim, elbet bizimdir;
Gün doğmuş, gün batmış, ebed bizimdir!
?Tomurcuk derdinde olmayan ağaç, odundur?
? Necip Fazıl Kısakürek ?


Tam 30 yıl saatim işlemiş ben durmuşum, gökyüzünden habersiz uçurtma uçurmuşum


Marifetli hokkabaz başını kaldır da bak
Gökte bir oynayan var yıldızlarla kaydırak
ÜSTAD


Kadın ; Hristiyanlıkta yol kesici bir engel, islamda ise yol açıcı bir kanattır


Kalbimi ve aklımı hep sağ elime verdim
Görevi olmasaydı, sol elimi keserdim


Gözler, ya merhamet ya da neferetin ışıldadığı bir kandildir


Ey düşmanım, sen benim ifadem ve hızımsın
Gündüz geceye muhtaç, bana da sen lazımsın


Fikir besler, siyaset öldürür Siyaset, fikrin kendisi değil; posasıdır


Uzanıverse gövdem, taşlara boydan boya
Alsa buz gibi taşlar, alnımdan bu ateşi
Dalıp; sokaklar kadar esrarlı bir uykuya
Ölse, kaldırımların kara sevdalı eşi!


imanın ticaretini yapanda, iman arama !


1400 e bir yıl var, yaklaştı zamanımız
Bu asırda gelir mi dersin kahramanımız


Bir hadiseyi düşünebilmek için filozof olmaktan başka çare görmemek, düşünme hakkından vazgeçmek değil midir ?


Ruhumu eritip de kalıpta dondurmuşlar
Onu ?İstanbul? diye toprağa kondurmuşlar


Bir tohumda ; gövdesi, dalları, yaprakları ve meyvesiyle bütün bir ağaç gizlidir


Kader, beyaz kağıda sütle yazılmış yazı
Elindeyse beyazdan, gel de sıyır beyazı


Ruh, dal budak salmış bir ağaç gibi göz önünde bulunan hakikatlerde değil, en derin ve en gizli yerdedir Ruh, insanın tohumudur


Ne hasta bekler sabahı
Ne taze ölüyü mezar
Ne de şeytan bir günahı
Seni beklediğim kadar


Sabır, çekilen şeyi duymamak değil, ona dayanmayı bilmektir


Arı bal yapar, fakat balı izah edemez


Beni kimsecikler okşamaz madem
Öp beni alnımdan, sen öp seccadem


Zaman insanları değil armutları olgunlaştırır


Şiir, Allah?ı sır ve güzellik yolundan arama işidir


Çaycı, getir ilaç kokulu çaydan
Dakika düşelim senelik paydan
Zindanda dakika, farksızdır aydan
Karıştır çayını zaman erisin
Köpük köpük, duman duman erisin


Biz hohlaya hohlaya buz dağlarını erittik; şimdi ortalık çamurdan geçilmiyor


Ölüm güzel şey, budur perde ardından haber
Hiç güzel olmasaydı ölür müydü Peygamber( sav )?


İhya etmek için ne kadar ilim lazımsa imha için de o kadar cehalet kafidir


Dağı tanıyan, nasıl tanımaz uçurumu?
Madem ki yükseliş var, iniş olmaz olur mu?


Akıldan büyük nimet, zekâdan da ağır yük tanımıyorum


Tutuşturanşlar lügat kitabını elime
Bilsin, Allah?tan başka bilmiyorum kelime


Olunmayacak herşeyle olabilecek herşeyin kefalet ve keyfiyeti islamda Herşey islamda


Geçti, isteme gelmeni
Yokluğunda buldum seni


Bir kalbim var ki benim,sevdiğinden burkulurKahredenden ziyade,sevilenden korkulur


Kapı kapı bu yolun son kapısı ölümse
Her kapıda ağlayıp o kapıda gülümse


Anladım işi ; San?at ALLAH ı aramakmış, Marifet bu, gerisi yalnız çelik çomakmış


Dipsiz hasrete tuzak
En yakınken en uzak
Tadı zehrinde erzak;
KADIN!


Gençliğine güvenipte vakit çok erken derken;
Bir bakmışsın elveda bile diyememişsin giderken
ALLAH bir demektense, ecel teri dökerken
Ölüversem, beklenmez bir anda ALLAH bir derken


Ey düşmanım sen benim ifadem ve hızımsın Gündüz geceye muhtaç bana da sen lazımsın


Bu yük senden Allah?ım, çekeceğim, naçarım
Senden Sana sığınır, Senden Sana kaçarım


Annesi gül koklasa ağzı gül kokan çocuk
Ağaç içinde ağaç geliştiren tomurcuk
Çocukta uçurtmayla göğe çıkmaya gayret
Karıncaya göz atsa niçin? Nasıl? ne hayret


Ölenler yeniden doğarmış, gerçek!
Tabut değildir bu, bir tahta kundak
Bu ağır hediye kime gidecek
Çakılır çakılmaz üstüne kapak?


Sual = ey veli, insan nasıl olmalı, söyle!
Cevap = son anda nasıl olacaksa hep öyle!


Dostlarım ev eşyamdı, bir bir gitti diyorum
Artık boş odalarda ölümü bekliyorum


Bir anlık emanete ne türlü övünelim
Gel, rahmet kapısında ağlaşıp dövünelim


Tel tel ve iple iplik dikseler de ağzımı
Tek ses duyarlar, ALLAH..yoklayanlar nabzımı


Anlamak yok çocuğum, anlar gibi olmak var
Akıl için son tavır, saçlarını yolmak var


Ellerime uzanan dudakları tepeyim
Allah diyen, gel, seni ayağından öpeyim


Neye yaklaşsam sonu uzaklık ve kırgınlık
Anla ki yok, Allah?tan başkasıyla yakınlık


Aşk korkuya peçedir, korku da aşka perde
Allah?tan nasıl korkmaz, insan onu sevse de


Bal Sensin ( sav ), varlık petek


Ben, haritada deniz görmüş boğulmuş
Dokuz köyün sahibi dokuz köyden kovulmuş


? Nefis için yazdığı Şiir?i?
Güneşle bir tutsam girmez hizaya
Dar bulur sığmam der, dipsiz fezaya
Kuyruk salar, sonra hırlar ezaya
Benim nefsim, benim nefsim..ne köpek

Nefsimin ardından koştum perişan
Ondan bir kıl bile avlayamadım

Her ağızda her telde fanilik dırıltısı
Sonunda tek bir şarkı, tabutun gıcırtısı

Gözüm, aklım, fikrim var deme hepsini öldür
Sana çöl gibi gelen, o göl diyorsa göldür

Tahtadan yapılmış bir uzun kutu
Baş tarafı geniş, ayak ucu dar
Çakanlar bilir ki bu boş tabutu
Bir gün kendileri dolduracaklar

Allah dostu odur ki nefsine tek pay biçmez
Kırk yıl bir ekşi ayran özler de onu içmez

Cılız vücuduma tam görünse de
İçim bu dar yere sığılmaz diyor
Geride kalanlar hep dövünse de
İnsan birer bire yine giriyor

Eklense de başıma, dünyada kaç baş varsa
Başım, onların hepsi için secdeye varsa

Açı doyurmaksa kabirde meram
Yemeğim fatiha, günde beş öğün

Öyle bir devim ki, hakikatte pireyim
Bir delik gösterin de utancımdan gireyim

Minarede ?ölü var? diye bir acı sala
Er kişi niyetine saf saf namaz..ne ala
Böyledir de ölüme kimse inanmaz hala
Ne tabutu taşıyan, ne de toprağı kazan

Son gün olmasın dostum, çelengim, top arabam
Alıp beni götürsün, tam 4 inanmış adam

[box_help]Necip Fazıl Kısakürek Fotoğrafları[/box_help] [/box_light]

 


Google'den gelen arama terimleri


Paylaş |

Yazar Hakkında

Avatar of admin

Görüş ve önerileriniz için bilgi@kabatashaber.com adresine mail gönderebilirsiniz.

Yorum yazın